Applaus en laat je horen...
voor Mr Gabriel Iglesias.
Het werd hier wel tijd voor.
Voordat ik ga beginnen, applaus voor mijn vriend...
de man, de mythe, de legende.
Applaus voor Martin.
En die twee gasten bij hem zijn mijn oudste vrienden.
En ze werken ook voor me.
Ivan en Tony. Geef ze liefde.
En ook nog... Dit is zo bijzonder.
Ik krijg vanavond de microfoon...
van de NFL Coach van het Jaar...
een voormalig speler van het beste footballteam...
aller tijden...
de 1985 Chicago Bears.
Coach Ron Rivera.
Ik moet dit doen.
Ik heb er zo’n zin in.
Ik sta voor het 19e jaar in Chicago. Negentien jaar.
De eerste keer zeiden mensen tegen me:
‘Gabriel, ben je weleens in Chicago geweest?’
‘Nee, eerste keer.’
‘We willen je mee uit eten nemen als je zin hebt.’
Ik dacht: nou...
ik heb heel veel zin.
Ze namen me mee naar een restaurant, genaamd Portillo’s.
Kennen jullie het?
En het was echt heel erg goed.
Heerlijke hotdogs.
Geweldige kipsalade.
En een goeie dip.
Maar toen we bijna klaar waren...
zeiden mijn nieuwe vrienden:
‘Je moet iets proberen wat je nog nooit hebt gegeten.’
En ik: ‘Die kans is klein.
Wat moet ik dan proberen?’
‘Ze serveren hier een chocoladetaart-shake.’
Bij chocolade was ik al om.
‘Ga naar dat luik en bestel het bij die dame.’
‘Oké, cool.’
Dus ik naar die dame. Ze zegt: ‘Kan ik je helpen?’
‘Ja, mijn vrienden zeggen dat ik iets moet proberen.
Een chocoladetaart-shake.’
‘Hoe groot wil je hem?’
‘Hoe lekker is het?’
‘Neem maar groot.’
‘Goed, doe maar een grote.’
‘Geen probleem.’
Ik betaal en ze draait zich om.
Ze loopt naar een kleine koelkast die op de toonbank staat.
Ze doet hem open en pakt een stuk chocoladetaart.
En ik denk: ze heeft me zeker verkeerd verstaan.
Ik wil geen stuk taart.
Ik wil een chocoladetaart-shake.
Ze kan blijkbaar gedachten lezen...
want ze zei:
‘Het gaat gebeuren.’
Ze loopt naar de blender...
kijkt me aan en doet dit.
En ik dacht: nee.
En zij van: o ja.
Ze schenkt het in en geeft me een beker met chocoladeshake...
wat veel te veel is om te drinken.
Het rietje was zo dik, dat mijn duim er bijna in paste.
Dus ik pak die shake en probeer ervan te drinken.
Dus ik...
Ik zie de shake omhoogkomen.
Daar was het en ineens...
Jullie hebben zelfs taco-trucks.
Even voor de mensen die niet weten wat het is.
Dat is goed Mexicaans eten. Dus maak je geen zorgen.
‘Nee, er zitten wielen onder dat restaurant.’
Soms hebben we geen vergunning.
Niet omdat het eten niet goed is.
Als ik zeker wil zijn van een goeie taco-truck...
doe ik altijd research.
Ik kijk wie de eigenaar is.
Als ik goed wil eten...
wil ik zeker weten dat er alleen vrouwen werken.
Dat is niet seksistisch bedoeld. Maar als er alleen vrouwen werken...
dan krijg ik een blij gevoel.
Alsof ik bijzonder ben.
Als ik daar om één uur ’s nachts kom en ik heb wat op...
maken zij me blij.
Ze komen naar het raampje.
‘Hallo, dikkerdje. Hoe gaat het?
Alles goed, lekker dikkerdje?
Zo lekker mollig.
Met die kleine oogjes.
Kleine oogjes.’
Ik voel me net een kind. ‘Mag ik een taco?’
‘Natuurlijk. Jij krijgt een taco.’
Maar als er alleen maar Mexicaanse mannen in staan...
Het is laat. Ze zijn moe. Chagrijnig.
Klantvriendelijkheid is niet ons sterkste punt op dat tijdstip.
En dan krijg je zo’n dronken gek als ik.
Ze komen naar het raam.
‘Wat moet je, dikzak? Wat moet je?
Wat moet je?’
‘Alles goed, bro? Mag ik een taco?’
‘Oké. Wat nog meer?’
‘Dat is alles.’
Da’s niet eens een woord.
Maar je weet precies wat hij zegt.
Mexicanen, en echt alleen Mexicanen...
kunnen een geluid maken...
waardoor alles wat ervoor kwam, teniet gedaan wordt.
Wat het ook is. We vermoorden het met dat geluid.
‘Ik was de beste van de klas.’
‘Goed, ik werk bij Burger King.’
‘Papa, dit is mijn verloofde. Hij houdt van me.’
‘Dan word ik een hoer.’
Over hoeren gesproken, moet je horen waar we slapen.
Slechte grap.
Er zitten geen hoeren in het hotel.
Ik wil de promotors bedanken.
Niet alleen voor dit, maar voor alle goede zorgen.
We zitten in een hotel aan de overkant.
En je weet...
dat je in een goed hotel zit...
als je in de lift stapt...
en die praat.
Zo eentje.
‘Eerste etage.
Tweede etage.
Derde etage.’
‘Man, die klinkt sexy.’
‘Vierde etage.
Vijfde etage.’
Martin vroeg: ‘Hoe ver ga je?’ ‘Tot het eind.’
Ik wil weten hoe het eindigt.
Sinds de laatste keer dat ik hier was...
is er wat veranderd in mijn leven.
Soms was het zo krankzinnig...
dat ik het nauwelijks kon geloven.
Het eerste was...
mijn eerste nepdoodsbericht als beroemdheid.
Iemand zei op internet dat ik dood was en het ging viral.
Iemand schreef een artikel...
dat gelezen werd door 30 miljoen mensen.
En het was zo goed dat zelfs ik dacht: wat was ik aardig.
Het was zelfs op TMZ...
tot mijn agent vertelde dat ik nog leefde.
In het artikel stond dat ik was overleden op 31 oktober...
aan complicaties door diabetes type 2.
En ik dacht:
mooie dag om een diabeet te doden.
Alsof je de Kerstman doodt op kerstavond.
Dertig miljoen mensen lazen het.
Niemand die me belde.
Alleen Martin.
Precies.
Martin was de enige die me belde.
Ik denk dat hij zeker wilde zijn dat hij nog werk had.
De telefoon ging.
En Martin zei: ‘Hé...
ben je dood?’
‘Nee, alles goed.’
‘Anders had je me wel ge-sms’t.’
Zeker, want zo’n vriend ben ik.
Ik vroeg het aan mijn zoon Frankie. ‘Heb je gehoord dat ik dood ben?’
‘Dus dat bedoelden ze.’
‘Wat bedoel je daarmee?’
‘Mijn vrienden vroegen of alles oké met je is.’
‘Wat zei je?’
‘Ik had je niet gezien.’
‘Dus ik was blijkbaar dood.’
‘Welkom terug.’
Dat is ook veranderd.
Mijn zoon Frankie is nu 18.
Over een week is hij geslaagd.
Jullie klappen, maar hij gaat niet weg.
Ik vroeg aan hem: ‘Wat wil je gaan doen met je leven?
‘Heb je aan studeren gedacht?’
‘Nu wel.’
‘Frankie, het enige wat je moet doen, is aangenomen worden.
Ik vertel grappen.
Ik betaal voor je studie...
waar je ook naartoe gaat.
Als je maar aangenomen wordt. Wat vind je daarvan?’
‘Als je wilt studeren in Californië, dan regelen we dat.
Of in een andere staat, kan ook.
Ik wil zelfs meedoen aan zo’n internationaal programma.’
Jij geeft ze een van jouw kinderen...
en je krijgt een van hun kinderen.
- Hoe noemen ze zo’n kinderruil? - Uitwisseling.
Dank je. Uitwisseling.
Sommigen zeiden: ‘Dat heet mensensmokkel.’
Ander programma.
Ik wil best meedoen aan zo’n uitwisseling.
Maar ik wil geen gewoon kind.
Als ik meedoe...
wil ik een kind uit een eeuwig derdewereldland.
Eentje die dingen waardeert die Amerikaanse kids gewoon vinden.
Dus geef mij maar kleine Tombutu.
Geef mij Tombutu.
En ik hou van Tombutu en Tombutu houdt van mij.
‘Mr Fluffy?’
‘Ja, Tombutu?’
‘Ik vroeg me af, hoe laat gaan we slapen?’
‘Dat mag je zelf weten. Dit is jouw kamer.
Wij slapen hiernaast.’
‘Is dit allemaal voor Tombutu?’
‘Ja, allemaal voor Tombutu.’
‘In mijn dorp slapen twee families in zo’n ruimte.’
‘Hier in Amerika slaapt hier één dik Mexicaans kind.
Geniet ervan.’
Ik ga naar IHOP of Denny’s en hij mag bestellen wat hij wil.
En dan wordt hij helemaal gek.
‘Dit is zeker die Thanksgiving. Dank u, Mr Fluffy. Dank u.
Als Tombutu iets voor u kan doen, zeg het dan. Alles.’
‘Wil je het vuil buiten zetten?’
‘Voor u eet ik het vuil.’
En mijn zoon zit aan de andere kant van de wereld...
op een olifant naar wifi te zoeken.
Ik hou van mijn zoon.
Maar soms snapt hij niet hoe bevoorrecht hij is.
Hij beseft het niet.
Ik vind het altijd leuk als hij vrienden meeneemt.
Bij ons thuis...
en dan zeggen ze steeds wat ik altijd zeg.
Als je je eigen kind iets vertelt...
is dat lastig.
Als hun vrienden jouw woorden herhalen, is dat onbetaalbaar.
Altijd. ‘Frankie, jij hebt geluk, man.
Je vader wil dat je gaat studeren.
Ik moet gaan werken.
Frankie, je vader wil je een auto geven.
Ik mag niet eens lopen. Je hebt geluk, man.’
Als ik dat hoor, denk ik: ik hou van ze.
Want mijn zoon heeft niets met deze situatie.
Hij heeft niets met jullie, hij heeft niets met Fluffy.
Hij ziet geen Fluffy. Hij ziet pap. Pap.
Dat ben ik. De man die zegt dat hij moet opruimen...
en deo moet gebruiken...
wat hij doet, nu.
Maar jullie zagen wat ik daarvoor moet doen.
Maar zijn vrienden raken opgewonden als ze mij zien.
Open monden.
Ik kom binnen, ze zitten in de kamer.
Frankie ziet me. ‘Hé, pap.’
Maar zijn vrienden zien dit.
Duiven erbij.
Kun je je voorstellen dat zoiets gebeurt?
‘Hij is hier.’
Dames, beeld je in dat je partner dat doet.
Het is je trouwdag, een magisch moment.
Je ligt daar en je bent dronken.
Je zegt: ‘Wat ga je met me doen?
Wat ga je doen?’
Nog een extra duif.
En jongens, als je ooit zoiets doet met die duiven...
laat het daar dan bij.
Probeer de duiven niet te overtreffen.
Ga geen stoere dingen zeggen.
Ze ligt daar...
‘Je hebt geen idee wat er gaat gebeuren.
Je krijgt hem.’ Niet doen.
Dames, dan kijk je hem aan en doe je...
Terug naar de vrienden van mijn zoon.
Hij heeft twee vrienden die vaak bij ons thuis komen.
Eentje heet Ken. Doet veel met computers.
Die andere heet Fabian. Die wil politieman worden.
Allebei prima kids.
Ik noem ze allemaal kids, ook al zijn ze 18.
Voor mij zijn het kids, ik ben bijna 40. Snap je?
Soms hebben we heel volwassen gesprekken.
En soms denk ik: wat heb ik toch voor een leven?
Als ik bijvoorbeeld thuiszit...
dan zie ik er ook zo uit, maar zonder hawaïshirt.
Ik draag meestal een T-shirt met Star Wars of Marvel Comics erop...
of Transformers.
Cartoons. Dat draag ik graag als ik thuis ben.
Op een dag had ik een shirt aan met The Avengers erop.
Ik loop de woonkamer in...
en Fabian ziet mij in dat shirt.
Hij wijst. Ik zeg: ‘Wat is er, gast?’
En hij: ‘Zwak.’
‘Pardon?’
‘Zwak.’
En hij zegt: ‘DC is beter.’
‘Wat zeg je?’
‘DC is beter.’
Ik zeg: ‘DC is oké. Obama woont daar. Ze bedenken wetten.
Hotels, musea.
Geen echte staat. Waarom doe je zo?’
‘Nee, gek. DC Comics.’
‘Hé, man. Ik ben bijna 40. Kan mij het schelen.
Ik vind het een cool shirt. Het past.
Niks bijzonders.’
‘Dat zijn zij.’ ‘Doe ’s rustig.’
‘Ze zijn de beste.’ ‘Doe even chill.’
Ik denk: waarom dit gesprek?
Ik heb wel wat beters te doen. Zoals mijn zoon op een olifant krijgen.
Maar nee.
‘Hoezo zijn zij de beste?’
En hij wijst weer.
‘Iron Man is vreselijk. Batman is de baas.’
En ik: ‘Waarom?’
‘Daarom.’ ‘Dat is geen argument.
Batman is niet de beste superheld.
Sorry dat ik het zeg.’
Ze gaan zo boe roepen.
‘Nee, Fluffy. Niet doen. Doe het niet, Fluffy.’
Echt wel.
Batman is niet de beste.
Batman is de engste superheld.
Batman is de engste superheld die ooit heeft geleefd.
Hij praat zelfs eng.
‘Ik ben Batman.’
Herken je die stem niet?
‘Wil je een snoepje?’
‘Help ’s zoeken naar mijn puppy.’
Hallo? Hij verschijnt alleen ’s nachts. Gezicht altijd bedekt.
Altijd in steegjes. En met wie praat hij?
Ene Joker, ene Riddler. Hij heet Batman.
Joker, Riddler, Batman.
Namen van Mexicaanse bendeleden.
Stel dat Batman dat echt was?
’s Nachts...
‘Ik ben Batman.’
Overdag...
‘Fuck it, ik ben Batman.
Ik werk de hele dag en de Joker slaat je verrot.’
‘Ik ben Batman.’
‘Goed, Fabian. Mr Batman is de beste.
Op mijn T-shirt staat Marvel Comics.
Ik zie Thor, ik zie Captain America, ik zie Iron Man.
Wie zijn die superhelden van DC Comics...
die ze beter maakt dan Marvel?
Toe maar.’
‘Batman.’ ‘Zei je al.’
‘Superman.’ ‘Da’s een goeie.’
‘Wonder Woman.’
‘Green Lantern.’
‘Die andere superhelden ken ik, maar Green Lantern?
Wat is zijn kracht?’
‘Hij heeft een ring en die geeft hem kracht.’
‘Wat een fantasie.
Ik ken geen enkele man met een ring die krachten heeft.’
En als je nu niet klapt, dat is wat ik bedoel.
Je kan niet klappen, hè?
Weet je waarom niet?
Je zit naast kryptoniet.
Hij klapt niet eens. Hij denkt: nee, nee, nee.
Dan slaat Wonder Woman me.
Ik ga niet liegen.
Soms voel ik me...
net een superheld...
als ik voor een grote groep mensen sta...
hun stemming verander, ze laat lachen...
zorg dat ze zich wat beter voelen.
Maar zoals elke superheld heb ik ook zwakke plekken.
Ik sta hier en maak jullie blij.
Daarna ga ik naar huis.
En ik maak één iemand kwaad.
Ze wil het niet horen. Ze wil niks van jullie weten.
Dan ga ik naar huis en ik zeg: ‘Het was een gekkenhuis in Chicago.’
‘Fijn. zet het vuil even buiten.’
‘Ze klapten en riepen mijn naam.’
‘Helpt dat? Oké.
Zet het vuil buiten.
Zet het vuil buiten.’
‘Ze houden van me.’
Hebben jullie enig idee...
hoe moeilijk het is om nu nog het vuil buiten te zetten?
Mijn God, dit is geweldig.
Ik hoor jullie ook. Alles goed?
Wat een groot compliment.
Elke keer als ik mensen dit hoor doen...
dan weet ik dat ik jullie zo hard laat lachen...
dat je eigen lichaam niet meer met je mee wil doen.
Je longen zeggen:
‘Dit is niet goed voor je, je moet gaan.’
Maar je bent koppig. ‘Nee, dat kaartje was duur.’
Dat zijn meestal mannen.
Vrouwen reageren anders.
Als ik vrouwen zo hard hoor lachen dat ze gaan knorren...
Jullie lachen al. Ik laat jullie dus zo veel lachen...
dat je inademt, en uitademt, tegelijk...
en dan ga je...
En als je dat vaker dan twee keer doet...
weet ik dat je een beetje geplast hebt.
Hij zit de hele tijd te wijzen.
En zij: ‘Klootzak.’
Bedankt voor je steun.
Wat ik ook als een compliment zie...
dat ik af en toe...
mensen zie die hun eerste comedy-avond meemaken.
En ze zijn niet gewend om langere tijd te lachen.
En ze zijn zo opgewonden, en zo betrokken bij de show...
dat ze het vergeten.
Ze vergeten de basis.
Ademhalen.
Ik heb dit al zo vaak op de eerste rij gezien.
En buiten westen.
De ellende is dat alleen ik zie wat er gebeurt.
En dan roepen ze: ‘Fluffy, doe iets.’
En ik...
‘Doe iets.’
‘Hij is weer bij. Dank je.’
Er zat een vrouw...
op het balkon...
die zichzelf bewusteloos lachte.
Ze leunde naar voren...
en stootte haar hoofd tegen de leuning.
Ik kon dat niet zien...
door de lampen.
Toen de show afgelopen was...
kwam Martin het toneel op en pakte de microfoon...
en fluisterde: ‘Bro, op het balkon is een vrouw gewond geraakt.
Ze ligt nu in de lobby. Laten we gaan kijken.’
‘Kom op.’
Dus we gaan achter het gordijn. Onze auto staat klaar.
We springen erin...
en racen naar de voorkant.
Daar zien we een ambulance staan.
We gaan naar binnen.
En nu... Dit is best wel serieus...
want het is echt gebeurd.
Maar het is wel een beetje grappig...
want de show is afgelopen en de mensen verlaten het gebouw.
Ze zagen me net op het toneel, en nu weer bij de voordeur.
Je moet het door mijn ogen zien.
‘Hij is dik en snel. Hoe heeft hij dat geflikt?’
En ik loop meteen...
naar die vrouw en de broeders op de trap.
De lobby stroomt vol.
En ik wil van A naar B zonder tegengehouden te worden.
Dus ik ging dit doen. Het ziet er vreemd uit, maar het werkte wel.
‘Alles oké? Gaat het goed?’
En mensen zijn dan meteen in de war.
Zoals jij kijkt, keken zij ook.
Ze deden dit. ‘Wat doet hij?’
Iedereen stapte terug en deed dit.
Zo ontstond er een gang.
Toen zagen ze de broeders en beseften ze wat ik ging doen.
Alles was oké tot ik er bijna was.
Een van de broeders zei tegen me:
‘Wat ga je doen?’
Ik zei: ‘Luister, die mevrouw heeft hoofdletsel.
Ik geef haar de kans te begrijpen dat ik het echt ben.
En langzaam...
kwam ik dichterbij.
Ik besefte dat ik...
niemand meer van achteren kan benaderen...
en dan: ‘Hé.’
‘Waarom niet?’
‘Los.
Fluffy heeft er weer een gedood.’
Uiteindelijk keek ze op.
Een Aziatische vrouw van 55, 60 jaar.
Toen ze me zag, zei ze:
‘Jij bent te grappig.
Je hebt me bijna gedood.’
‘Het spijt me. Gaat het?
Kan ik wat doen zodat je je beter voelt?’
'Ja, beter.
Ik wil twee T-shirts.’
‘Je krijgt twee T-shirts.’
‘En twee dvd’s.’
‘Zo gewond ben je niet. Kom hier.’
Ik hielp haar overeind en meteen zo’n broeder:
‘Hé, ze mag niet staan.’
Ik zei: ‘Ik ben de artiest.
Ik ben verantwoordelijk voor haar.
Ik regel het. Cool.’
En ze was klein.
De tafel met merchandise was vlakbij. Niks aan de hand.
‘Kom. Ik heb je vast.’
En zodra we gingen lopen, begon ze te klagen.
‘Mr Fluffy. U weet niet wat voor week ik heb.
Mijn zoon is getrouwd met een meisje.
Ze kookt niet, maakt niet schoon.
Ze woont in mijn huis.
Nu moet ik koken en schoonmaken voor twee.
Wat een bullshit.’
‘Mijn God, dat heb ik weer.’
‘Mr Fluffy, ik moet excuses maken...
want tot vandaag wist ik niet wie u was.
Mijn vriendin gaf me dit kaartje.
Ze zei: “Susie, je bent gestrest. Je moet er eens uit.
Mijn man heeft een kaartje gewonnen. Eentje maar. Voor jou.”
Dus ik keek op het kaartje. Er stond op: The Fluffy.
Ik wist niet wat comedyshow is, want ik ga er nooit heen.
Ik zag Fluffy en dacht dat het een musical zoals Cats was.
Oké, ik ga naar Fluffy Cats.
Dus ik kwam vroeg voor de popcorn en frisdrank.
Ik zat en wachtte op Fluffy Cats.
En ineens liep uw vriend Martin...
op het toneel met veel haar, lange sik.
Ik dacht:
dit is niet Cats.
Dit is Lion King.
Dat is een Mexicaanse Mufasa.
Hij maakte grappen en ik bleef maar lachen.
Toen kwam u. Ik kon niet meer.
Ik kreeg geen lucht, ik viel flauw.
Ik werd wakker met ijs op mijn hoofd...
bloed in het oog.
En die twee broeders...
pakten me hier.
Ze vroegen: “Gaat het?
Is alles oké?”’
‘En wat zei je?’
‘Beter dan ooit.
Susie heeft nooit twee jonge blanke mannen die me hier pakken.
Uw show is heel speciaal, Mr Fluffy. Heel speciaal.
Het is net Doe-Een-Wens.
Als ik een litteken heb...’
‘Klaag je me aan.’
‘Ik klaag je niet aan.
Als ik een litteken heb, en vrienden vragen me:
“Hoe kom je daaraan?”
Dan heb ik een mooi verhaal.
Ik vertel:
“Twee blanke mannen, tegelijk.
En een Mexicaan keek toe.”’
Ik bracht haar terug naar de broeders.
‘Ze is lastig, hè?’
‘Ja, ze is geil. Ze vindt jullie leuk. Alsjeblieft.’
Ik draaide me om...
en zag een lobby vol met mensen en heel veel mobieltjes.
Er zijn beelden van.
Iedereen filmde het. Wat ik cool vond...
was dat iedereen wachtte tot ik klaar was.
Ik draaide me om...
en ze kwamen op me af.
Om een hand te geven, voor een high five.
Eén vent wilde me knuffelen, zonder wat te zeggen.
Hij knuffelde me. ‘Alles oké?
Zeker?’
Kids keken zo naar me...
En dat vond ik zo leuk, want ik herkende die glimoogjes.
Ik heb ook zo naar iemand gekeken.
Als ik een beroemdheid zag.
Vorig jaar ontmoette ik een van de helden uit mijn jeugd.
Ik ontmoette Arnold Schwarzenegger.
Sommigen klappen en sommigen zeggen: ‘Ho even.’
Het zit zo. Ik hield niet van hem toen hij politicus was...
en ik was te jong toen hij bodybuilder was.
Maar Terminator was mijn lievelingsfilm...
en hij was de Terminator.
Dus dit is het verhaal.
Ik was in LA voor een première van een film die ik nog moet zien.
Ik stond daar met mijn agent.
Ik stond daar met mijn agent...
en die legde me uit hoe dat werkte op zo’n rode loper.
‘Luister, het gaat als volgt.
Je gaat over de rode loper...
en dan maken ze foto’s van je...
en ze stellen je vragen.
Allemaal leuk. En daarna gaan we naar de afterparty.
Het wordt te gek.’
Ik keek rond...
en ik zag...
Ik zag Arnold Schwarzenegger en ik werd gek.
‘Het is Arnold Schwarzenegger.’
‘Rustig. Heb je Arnie nog nooit ontmoet?’
‘Nee, ik heb Arnie nog nooit ontmoet.’
‘Ik werk zo vaak met hem. Zo aardig.
Moet ik je aan hem voorstellen?’
En ik: ‘Yes.’
Ze pakte me bij de hand en liep met me naar Arnold.
Ik ging door het lint. Ik leek wel een kleuter.
Wij naar Arnold Schwarzenegger.
Het is Arnold Schwarzenegger.
Allemaal mensen om hem heen die op de foto wilden.
Dus ik wachtte geduldig.
Terwijl ik naar hem keek... Dit moet ik kwijt.
Niemand op deze planeet...
is beter in mensen ontmoeten dan Arnold Schwarzenegger.
Hij is de beste ontmoeter die ik ken.
Ik vertel je dit omdat hij heel erg fysiek is.
Pakt je hand, trekt je naar hem toe.
Hij kijkt je aan en hij maakt er wat van.
Als je Arnold ontmoet...
krijg je echt wat je had verwacht.
Geweldig om te zien.
‘Hoe gaat het? Aangenaam.
Je bent sterk. Train je? Moet je zien.
Ongelofelijk. Al dat licht en die rode loper.
Hoe gaat het?
Jij bent sterk. Train je? Ongelofelijk. Kijk eens.’
Mensen liepen weg en keken naar hun hand.
Ze keken naar hun hand.
Tien minuten zag ik Arnold mensen blij maken.
En ineens zag ik wat.
Arnold heeft een agent, iemand die achter hem staat.
En die vent...
moet Arnold resetten voor de volgende ontmoeting.
Arnold Schwarzenegger kapt nooit een gesprek met een fan af.
De man achter hem luistert...
en hij bepaalt of het genoeg is...
en dan geeft hij Arnold een teken om het af te kappen.
Dit is het teken.
Hij pakt de achterkant van Arnolds arm. Twee keer.
Arnold kapt het gesprek af, naar de volgende.
En altijd naar links.
Schitterend.
‘Geweldig al die lichten en die special effects.
Pardon.
Hoe gaat het? Jij bent sterk.’
En ik...
Ik riep naar die agent: ‘Hé.’ Hij draaide zich om.
‘Tik hem aan. Ik wil hem ontmoeten.’
En hij lachte...
omdat hij zag dat ik zag hoe de Terminator werkt.
Dus hij deed dit naar me.
En hij ging Arnold aansporen.
Hij deed het zo snel dat Arnold het nauwelijks kon bijhouden.
‘Pardon. Hoe gaat ‘?
Pardon. Pardon. High five.
Pardon. Hallo. Boks. Boks.
Boks. Boks.’
Hij werkte de rij af en ik wachtte.
Ik stak mijn hand uit en hij pakte hem.
‘Hoe gaat het? Zo...
Ik ken jou.
Ik weet wie je bent.
Jij bent die comedian van die mop over die Indiase bankrover...
die door iedereen uitgelachen wordt.’
En ik dacht: hij kent me.
Maar ik zei: ‘Ja, dat ben ik.’
‘Je bent hilarisch. Geef me je nummer.
Je bent zo grappig. Pardon.
Hoe gaat het? Aangenaam. Je bent sterk.’
Zo’n ontmoeting is een achtbaan.
Je gaat naar het eind voor nog een ontmoeting.
Zo cool. Ik keek naar hem en mensen gingen hem opnemen.
En ik...
bevind me ook in een interessante situatie...
want ik ga graag uit, ik ga graag stappen.
Ik ben zo vaak dronken geweest in Chicago.
Ik hou van plezier.
Dit is het probleem.
Ik heb pas een contract getekend bij ABC Television...
voor het hopelijk produceren van mijn eigen sitcom.
Er komt in ieder geval een pilot.
En nu het probleem.
ABC is van Disney.
Disney is zo groot...
dat als iemand een bedreiging vormt voor dat merk...
hij niet Disney-achtig aangepakt wordt.
Die sitcom gaat over mij.
Ik speel mezelf. Gabriel Iglesias.
Over mij, mijn familie, vrienden.
Mijn vriend Martin...
mag niet meedoen.
Dan moet je bij de Mouse zijn.
Ze bekijken je social media, alles wat je online doet.
En als er iets is, wat ze niet zint...
worden ze gek.
Ik ben bang, want Disney is zo groot.
Ze hebben tv-zenders, radiozenders.
Ze hebben Marvel Comics. Ze hebben Star Wars.
Ik wil niet gebeld worden.
‘Verklooid heb jij.’
Ik ben zo ontzettend bang.
Want tegenwoordig wordt alles gefilmd.
Als je iets stoms doet...
kan het nog veel erger worden.
Stel dat ik van het toneel val en iemand filmt het.
Als TMZ het krijgt, gaat het viral.
En als mij iets overkomt, komt het in het nieuws.
‘We staan hier voor de Allstate Arena in Rosemont, Illinois...
waar Fluffy geflipt zou zijn.
De comedian is voor de tweede keer in twee jaar tijd dood aangetroffen.
Niemand weet wat er gebeurd is.
Dit zeiden de autoriteiten.’
Daarom moet ik oppassen...
want ik hou van mijn gewoontes.
Ik drink graag.
Soms zeggen ze:
‘Gabriel, waarom drink je?
Je hebt zoveel verplichtingen en mensen om voor te zorgen.
Waarom drink je?’
‘Ik heb veel verplichtingen en mensen om voor te zorgen.’
Sommigen weten dit al van mijn vorige shows.
Mijn lievelingsgif is tequila.
Sommige drankjes hoef ik niet meer.
Ik hoef geen Jäger meer.
Elke drank die je bij zijn naam moet noemen...
is niet veilig.
Dat is de enige die dat doet.
De enige waarbij je mensen hoort...
‘Jäger.’
Je hoort nooit een Mexicaan...
‘Tequila. Gast.’
Zwarte mensen hoor je nooit... ‘Hennessy, playa.’
Japanners hoor je nooit... ‘Sake. Sake.’
Jäger is best wel eng.
Ik heb diabetes type 2. Ik mag niet eens drinken.
Maar in Jäger zit twee keer zo veel suiker.
Ten tweede de samenstelling. Het is erg plakkerig.
Net een hoestdrank.
Als je te veel drinkt, blijft het plakken.
En het is vies. Als je het drinkt...
Tegen de hoest.
Vreselijk.
Als je er te veel van drinkt, blijft het plakken.
Als je een biertje te veel drinkt...
boer je en gaat het terug naar de rechtmatige eigenaar.
Jäger geeft je hetzelfde gevoel, maar het lukt niet.
Je wordt er alleen maar drie kwartier dramatisch van.
Je kent ze wel. ‘Gaat het?’
‘Prima, bro.’
Ze kunnen niet kotsen. Alleen maar buikspieroefeningen.
Dan zeggen ze: ‘Doe je aan fitness?’
‘Nee, ik ben dronken.’
Man, Jäger is eng.
Een andere drank die ik laat staan...
is wijn.
Moet je hen daar zien.
‘We komen uit Schaumburg.’
Schaumburg is het Beverly Hills van deze streek.
Maar dat wisten jullie vast al.
Mijn probleem met wijn is simpel.
Ik vind het niks dat wijn sociaal geaccepteerd is.
Als je iemand ziet met een fles wijn...
iemand steekt over met een fles wijn...
dan is er meteen een oordeel, maar dan positief.
Want wijn staat voor stijl...
en iets positiefs...
een jubileum, een promotie.
Dus je denkt: wat zou er zijn?
Geslaagd? Promotie? Vast iets goeds.
'Klasse, man.'
Vrouwen zien een man met een fles wijn en een paar glazen...
en meteen:
‘Mazzelbitch.’
Het is gewoon drank.
Je wordt er dronken van.
Ik hou niet van wijn...
omdat je wijn niet kan meten.
Sterkedrank wel. Dat heet een shot.
Als je ervaring hebt...
weet je precies wat je op kan.
Want drinkers...
scheppen daar graag over op.
Ze hebben hun limiet, toch?
Hun dranklimiet.
Je hoort ze ook.
‘Elf shots Don Julio.’
Ze hebben een limiet, vrouwen ook.
‘Na vier shots Cuervo ben ik zo gezellig.
Vier shots is mijn limiet.’
‘En na vijf shots?’ ‘Dan lig ik in een steeg.’
‘En na zes?’ ‘Zo heb ik Tyrone ontmoet.’
Maar met wijn kun je nooit precies meten hoeveel je drinkt...
tenzij je flessen drinkt.
Maar dat is een heel andere kwestie.
Wijnglazen zijn altijd verschillend.
Soms zijn het grote glazen, soms kleine glazen.
En je moet maar afwachten hoeveel ze inschenken.
Ze weten niet altijd wat ze doen.
Soms gaan ze tot de rand, wat niet goed is.
En soms doen ze het goed, tot iets onder de helft.
Je ziet het weleens in Olive Garden.
Zo’n bodempje dat je tegen het licht moet houden en dan dit doen.
Dan een slokje. ‘Lekker. Ik had nog een voucher.’
Je ziet wijndrinkers ook nooit drinken met echte drinkers in foute kroegen.
Je ziet ze op sociale bijeenkomsten of op zakelijke dingen...
maar nooit in een klein café.
Je ziet nooit: ‘Jäger.’
‘Tequila.’
En dan in het midden: ‘Merlot, denk ik.
Wat een geweldig etablissement. Wat een prachtig decor.
Dit is fantastisch.
Echt briljant. Wie maait jullie gras?
Fantastisch.’
Om die stem moet ik altijd zo lachen.
Ik moet erom glimlachen, hier...
in Amerika.
Maar als ik in Engeland optreed...
betekent die stem wat anders.
Ik hoorde ‘whoo’. Zijn er Britten in de zaal?
Oké, ik zal even wat over jullie vertellen.
Ik vind het leuk als Britten naar Amerika komen...
want als jullie praten...
dan klinkt dat zo geweldig...
zo hoog opgeleid...
zo inspirerend.
Dat accent is zo beschaafd.
Waar het ook over gaat...
we worden erdoor aangetrokken.
Al gaat het over vuil, het klinkt fantastisch.
‘Wie laat nou al dat afval liggen?
En dan al die gaten in de stoep.
Dat moet gemaakt worden. Belachelijk.’
Mensen luisteren mee.
‘Ik weet niet wat er is, maar er is stront aan de knikker.
Die Engelse gozer is kwaad. Ik weet niet waarom.
Wat is “afval”?’
Heel anders.
Als wij daarheen gaan...
dat is echt heel anders.
Want wij klinken anders dan zij.
Dat komt...
omdat Amerikanen een bepaald soort Engels spreken.
Weet je hoe wij klinken volgens hen?
Weet je hoe ze naar ons kijken als ze ons horen praten?
Wij klinken zo.
‘Ik zeg je, ik was laatst met Phil.
We hebben echt heel erg gelachen.
Ik en Phil.’
En als je echt zo praat, het is maar een grapje.
Voel je nou niet...
‘Ik wacht hem zo wel op.
Kijken hoe leuk hij is op het parkeerterrein. Donder op.’
Ik vind het grappig...
dat ze, als ze het daar ergens over hebben...
hetzelfde klinken.
Het klinkt hetzelfde.
Maar bij ons, Amerikanen...
hangt het van de omgeving af.
We veranderen. We passen ons aan.
We hebben...
We hebben allemaal een ik-ga-het-goed-doen-stem.
Als je gaat solliciteren...
klink je niet zoals op zaterdag na een paar borrels.
Je praat netjes. Je oefent in de auto.
En dan zet je dat aan.
‘Als u mijn cv ziet...
ben ik meer dan geschikt.
Bel Frank Torres.
Ik heb voor hem iets geweldigs gedaan.
Ik wil zeven dagen per week werken, 365 dagen per jaar.
Niets is te veel, niets is te min.
Ik ben de juiste man voor die baan.
Ik dank u voor uw tijd.’
En op de parkeerplaats...
doe je...
‘Motherfucker. Ik hoop dat hij me aanneemt. Dit is lastig.
Ik moet echt werk hebben.’
We hebben een stem...
voor onze familie en vrienden...
en onze kinderen.
En we hebben onze feeststem.
‘Jäger.’
En dan heb je ook nog je heel-erg-laat-stem.
‘Je weet niet wat er gaat gebeuren.
Op de grond.’
‘Ik pak je, bitch. Vind je lekker, hè?’
Sommigen denken nu: Fluffy is een freak.
Het is maar een voorbeeld.
Al die kids: ‘O, dit is anders.’
Ik zie ze en ze doen...
En pa: ‘Fucking Fluffy.
Domoor. Stoute Fluffy. Stout.’
Maar daar...
klinken ze altijd hetzelfde.
Als ze gaan solliciteren.
‘Als u mijn cv ziet...
ben ik meer dan geschikt.’
Op feesten.
‘Schenk de wijn maar in. Hij is geweldig, echt.’
Als ze vrijen.
‘Ik open je benen als de Rode Zee.
Ik zal je zo vreselijk nemen...
dat je spijt krijgt dat je me tegenkwam.
Ik zal mijn brug eens even laten zakken.
Jazeker.
En als je het magische moment bereikt, roep dan “victorie”.’
‘Victorie.’
‘Ik ben klaar.’
Het nadeel van die grap...
is dat het de enige grap is die de kids onthouden.
Over twee weken ga je naar ze toe.
‘Waarom is de deur op slot?’ En dan hoor je ineens ‘victorie’.
Ik zie daar wat jongeren. Hoe oud?
Dertien.
- En naast je. Hoe oud? - Tien.
Tien.
Oké. Mijn excuses voor wat Martin zei.
Tien jaar. Maar ik voel me niet echt schuldig.
Dat zijn jongeren. Jongvolwassenen.
Je bent geen kind meer.
Een kind is iemand die geen toegang tot internet heeft.
Jij hebt vast een tablet en een smartphone en online diensten.
Diensten. ‘Waar heeft hij het over?’
Maar je begrijpt me wel, hè?
Je hebt vast al het nodige gezien.
De ouders zeggen: ‘Mijn kind niet. Ik sluit hun mobiel af.’
Maar niet die van hun vrienden.
Ik voel me altijd schuldig als ik iets gewaagds zeg.
Als ouders een zesjarige meenemen.
Dat gebeurt. Dan voel ik me schuldig.
Als je ze later ontmoet.
‘Sorry dat je dat hebt moeten horen.’
En de ouders zeggen dan: ‘Thuis is het nog erger.’
Niets is zo leuk als een vierjarige dat te zien bevestigen.
Neem nou mijn zoon.
Achttien jaar, maar thuis vloekt hij niet.
Wat hij buiten doet, is zijn zaak.
Maar thuis wordt niet gevloekt.
Eén keer...
in 13 jaar tijd heb ik hem thuis horen vloeken...
en ik werd niet kwaad.
Hij viel van de trap.
Denk er eens over na.
Hoe kan ik hem nog erger straffen dan wat hij net heeft meegemaakt?
En ik hoorde het.
‘Verdomme.’
Ik keek niet eens hoe het was.
‘Wat zei je daar?
Dat heb je verdiend.
Als je het F-woord wil zeggen, dan duw ik je wel.’
Maar hij was hard gevallen. ‘Echt waar?’
Ik hoop dat jullie het leuk vinden.
Pap wordt nerveus. ‘Wat zegt hij?’
Niets. Gewoon cool.
Maar bedankt dat je je kids meeneemt.
Je jongvolwassenen. Sorry.
Bedankt dat je je jongvolwassenen meeneemt.
Ik wijs steeds op mensen vooraan.
Als je hier bent...
met iemand met wie je hier niet zou moeten zijn...
en de camera komt langs, doe dan...
‘Victorie.’
Gaan ze meteen naar de volgende.
Maak je geen zorgen.
Ik wil de Allstate Arena bedanken...
voor de accommodatie backstage.
Want echt, mijn kleedkamer is geweldig.
Omdat er dingen in zitten waar ik van hou.
Lichtknopjes.
Alles wordt groen tegenwoordig...
dus de lichtknoppen worden vervangen door sensors.
Heel cool als ze het doen.
Toch? Als ze je signaleren...
en de kamer...
Maar niet als ze defect zijn.
Dan loop je een donkere kamer in en laat je zien dat je er bent.
Dan sta je vier tellen stil.
En op de kranen zitten draaiknoppen.
Ik kan de temperatuur zelf regelen...
wat in Chicago belangrijk is, met name in de winter.
Dan is het weinig lachen hier.
Dan heb je warm water nodig...
en geen sensor en koud water.
Als je dan je handen wast, gaan ze zo staan.
Dan lachen mensen je uit.
‘Kijk, Thriller.’
Mijn kleedkamer heeft een wastafel met warm en koud...
Je kan de temperatuur regelen.
De hoeveelheid.
Ik haat het als ze dat vervangen voor een sensor.
Behalve comedian ben je dan ook nog illusionist.
Als ik mijn handen was, ziet dat er zo uit.
Niets. Je loopt weg...
Alsof er iemand achter de spiegel zit.
Soms blijft het daarbij, maar soms gaat het verder.
Ik gebruik graag veel zeep om mijn handen te wassen.
Ik hou van zo’n pompje.
Ik haat het als ze dat afpakken.
En het vervangen door zo’n dingetje naast de kraan.
Je houdt je hand eronder en dan komt er zo’n kwakkie uit.
Weet je wat ik bedoel? Je houdt je hand eronder...
Maar je wil meer. Dus je doet het nogmaals.
Maar de sensor denkt: nee, jij bent het.
Je moet hem in de maling nemen.
Als je genoeg zeep hebt, wil je het afspoelen.
Maar de tijd die je krijgt van de kraan, is al verstreken.
Dus je moet eerst achteruit en het dan nog een keer doen.
Nu is het een race tegen de klok.
Heb je de zeep eraf gespoeld, dan moet je je handen drogen.
Soms hangt er een handdoek, soms papieren handdoekjes.
Soms zitten die in een kastje met weer een sensor.
Daar sta je dan.
Acht centimeter papier.
Acht centimeter, Chicago. Kan je niks mee.
Vraag maar aan de dames.
Of een man. Gelijkheid.
Ik wil zelf bepalen hoeveel papier. Ik wil...
Soms gaan ze nog verder.
Weleens op zo’n toilet geweest?
Je doet de deur op slot, kijkt naar het toilet...
en ziet een rood lichtje op de muur?
‘Echt? Hier ook?’
Je wil wat papier pakken voor op de bril.
Je doet één stap...
Nog niks gedaan.
Je pakt het papier.
Je draait je om, slaat het om als een cape.
En dan langzaam laten glijden en heel goed timen.
En dan komt er iemand binnen en ben je meteen afgeleid.
Te laat. Je knieën zijn gebogen...
en alleen als je traint, kom je snel omhoog.
Je blote kont raakt de bril...
en je doet...
En als je denkt dat het niet erger kan...
En al het water spat tegen je kont.
En dan zie je die draaikolk...
tussen je benen.
Dus een tsunami van achteren en een tornado van voren.
En wie is het slachtoffer? Pikachu.
Hij vecht voor zijn leven.
Je hebt nog niks gedaan...
en het sanitair valt je al aan.
Je doet wat je moet doen.
Je bent klaar.
Tijd om te reinigen.
Tijd voor onderhoud.
Dus je reikt naar het toiletpapier.
Het probleem met toiletten...
in de meeste gebouwen, hier ook...
is dat ze geen normale rollen meer hebben...
in een normale toiletrolhouder.
Ze gaan naar de groothandel...
waar ze van alles veel hebben...
en dan kopen ze zo’n grote rol wc-papier.
En dat proberen ze dan in dat kleine houdertje te plaatsen...
en dan sluiten ze het klepje.
Dus dat ding zit erin.
Maar hij kan niet eens draaien.
Je kan het begin niet vinden omdat dat vastgeplakt zit.
Je pakt je autosleutels...
en snijdt erin.
Als een zak cocaïne in Narcos.
Dan heb je het papier.
Probeert af te vegen.
Chicago, over een jaar...
ik geef het je op een briefje...
hebben ze de toiletten in hun macht.
En dan zit je daar en denk je aan mij...
want dan zie je het.
Je wil wc-papier pakken...
en er zit een rood lichtje.
Dan denk je: Fluffy zei het al.
Wat doe je dan?
Eén velletje.
Uit frustratie ga je erop zitten.
Sorry, bro. Dat was een flinke kont in je gezicht.
En zij: 'Net Magic Mike.'
Sorry hoor, bro.
Maar ik snap het.
Waarom ze dit met toiletten doen...
overal sensors plaatsen...
ze willen energie besparen en water.
Ik woon in Californië.
Wij hebben water nodig, oké? Echt.
Maar niet alles heeft een sensor nodig.
Sommige zaken kunnen ons leren milieubewust te zijn.
Sommige zaken kunnen het niet. Zoals dat hotel van ons.
Ze pakken het heel basic aan.
Ze hebben een kaartje...
aan het handdoekenrek hangen.
Er staat op: ‘Help water besparen door uw handdoek te hergebruiken.’
En op de achterkant zie je hoeveel miljoenen liters water...
je dan bespaart per jaar.
Ik doe het thuis ook, dus waarom niet in het hotel?
Het is mijn handdoek.
Maar sommige mensen willen dat niet.
‘Die handdoek is vuil.’
Nou, dan kan jij niet goed douchen.
Want die handdoek zou wit moeten blijven...
elke keer als je hem gebruikt.
Maar nee, mensen rollen hem op en doen er rare dingen mee.
En dat kost nog meer water.
Sommige tenten leren je prima...
hoe je energie en water bespaart.
En sommige tenten zijn niet goed.
Ik was laatst op een universiteit, hier in de buurt.
En het was een rijke universiteit.
Zo rijk dat ze hun eigen politie hebben.
Alleen voor de campus.
Maar dat komt wel vaker voor.
Het verschil is dat deze universiteit...
het korps Priussen heeft gegeven als patrouillewagens.
Jullie kennen die universiteit.
Dit is niet eens een grap.
Maar als je een wetshandhaver bent...
moet je de misdaad bestrijden.
En het eerste wat ze zien als je arriveert...
is je vervoersmiddel.
En je voertuig moet dominantie uitstralen...
voordat je bent uitgestapt.
In Californië rijdt 65 procent...
van de verkeerspolitie in SUV’s.
Dus als ze je aanhouden, voel je dat.
Het is intimiderend.
Mensen springen de auto uit. ‘Dood me niet.’
En nu word je aangehouden door...
Ik laat me niet aanhouden door een agent in een Prius...
met een houding.
‘Waarom hou ik je aan?’
‘Omdat ik stopte?’
Stel je eens voor dat ze een alcoholcontrole doen.
De agent blijft waarschijnlijk in zijn auto.
‘Wilt u uit het voortuig komen?’
‘Is dat een Prius?
Ik ben zeker dronken.’
‘Loop over de streep.’
‘Agent?
Als ik de gevangenis in moet, kunt u dan een echte wagen sturen?’
‘Niet zo bijdehand, lopen.’
‘Oké. Even snel.
Hé. Laad mijn telefoon even op.’
‘Jij gaat de bak in.’
Ik weet het niet.
Vaak... Ja, wat is er?
Ik hou ook van jou. Taart, suikervrij.
Dank je. Ik gleed bijna uit.
‘Ik vang je.’ Ja, en jij...
en jij, en jij, en jij.
SeaWorld zonder water.
Ik moet voorzichtig zijn, want ik ga inzien...
dat na zes specials...
dat veel van mijn verhalen...
me gaan achtervolgen.
Soms is dat leuk en soms niet zo leuk.
Bijvoorbeeld, in 1997...
zei ik een keer op de televisie:
‘Ik ben dol op chocoladetaart.’
Eén keer.
Negentien jaar later...
brengen mensen me nog steeds chocoladetaart.
Krankzinnig. Denk erover na.
Na 19 jaar krijg ik nog steeds taart.
Eén keer gezegd.
Daarna zei ik dat ik van light-frisdrank hou.
En toen kwamen ze me dat brengen.
In de special Aloha Fluffy...
vertelde ik dat mijn zoon ouder werd...
en dat hij deo moest gebruiken.
Zijn vrienden kwamen met deo...
en mensen namen deo mee naar mijn shows.
In Aloha Fluffy...
vertelde ik een verhaal en dat ging viral.
Genaamd ‘Geschenkpakket voor racisten’.
Het verhaal duurt ongeveer 15 minuten.
Ik doe nu drie minuten uit dat verhaal...
zodat je een idee hebt.
Martin en ik doen een show in Sacramento, Californië.
We rijden van LA naar Sacramento.
We komen door een klein stadje, genaamd Fresno.
We rijden door Fresno...
en bellen de lokale promotor.
We kennen hem goed.
We willen met hem gaan lunchen.
Maar hij heeft het druk. En G Reilly is in de stad.
‘Echt? Onze vriend is in de stad.’
‘Hij zit in het hotel.’
We weten precies waar.
Dus ik zeg: ‘Martin, we gaan bij G langs.’
‘Prima.’
We kopen eerst wat te drinken om hem te verrassen.
Wij naar de supermarkt, en daar staat een hele stapel geschenkpakketten.
Martin zegt: ‘We kopen zo’n pakket voor hem.’
Ik zeg: ‘G Reilly houdt daar niet van.
Hij houdt niet van dure wijn en dure kaas en die worst.
En hij haat toastjes.’
Jullie weten niet waarom dat zo leuk is.
‘Wat vind je hiervan?
Laten we hem even dollen.
We maken een geschenkpakket voor racisten voor hem.’
‘Wat is dat?’
‘Een pakket voor racisten...
om wat voor ras dan ook in de maling te nemen.’
G is zwart.
Een makkie dus.
Dat is niet lullig bedoeld.
Maar er zijn zoveel clichés over Afro-Amerikanen.
Dus we hadden een lege mand.
Wat deden we erin?
Gefrituurde kip, watermeloen, Kool-Aid, druivensap...
chips, zonnebloempitten...
en Ebony Magazine.
Een dvd van Chris Rock, genaamd Bigger & Blacker.
Grote condooms, Newport-sigaretten...
spareribs, maïsbrood.
Alles behalve een blanke griet met een dikke kont.
We deden er een grote strik omheen en gingen naar het hotel.
We lieten het naar zijn kamer brengen.
Martin en ik wachten in de gang, waar hij ons niet kan zien.
Ze klopt aan.
G Reilly doet open, zij geeft hem die mand.
Hij bedankt en doet dicht.
Wij rennen naar de deur...
en luisteren naar hoe hij die mand openmaakt.
En hij wordt helemaal opgewonden.
Hij is blij met alles wat hij uit die mand haalt.
Hij is zo blij tot hij beseft dat het een grap is.
En dan leest hij de kaart.
Hij wordt helemaal gek...
want hij denkt dat die mand van de KKK komt.
En waarom denkt hij dat?
Dat hadden wij erop geschreven.
Als je een grap uithaalt, moet je het goed doen.
Dus hij wordt gek en wil wegrennen.
Maar dan ziet hij Martin en mij staan lachen.
En het kwartje valt.
Hij scheldt ons uit...
vergeeft ons, high five en naar zijn kamer.
En ik eet zijn kip op.
En dat verhaal wordt helemaal populair op Comedy Central.
Mensen dollen hem ermee.
En daarna heb ik het op YouTube gezet.
Tien miljoen hits.
Maar het woord racist zit in de titel.
Ze halen het eraf en ik zet het er weer op.
Weer tien miljoen hits.
Alles bij elkaar praten we over honderd miljoen hits.
Dus dit gebeurt er.
Net als...
die chocoladetaarten...
light-frisdrank...
en de deo...
krijg je voordat je het weet...
Mexicaanse geschenkpakketten.
De eerste keer, en ik meen het...
kreeg ik ze van andere Mexicanen.
Van die Mexicaanse racistische pakketten.
Het begon in LA na een show.
Er komt een man naar me toe met een mand.
‘Alles goed? Hier is je racistische pakket.’
‘We zijn van hetzelfde ras.’
‘Boeien.’
Ik nam het mee...
en alles eindigde bij mij thuis.
Een Mexicaanse deken met een tijger.
Flessen Fanta, flessen sangria.
Cd’s van Vicente Fernández...
gebak, marsepein.
Alles mee naar huis.
Maar...
hoe dichter we bij de oostkust kwamen...
en hoe verder naar het zuiden...
hoe...
creatiever...
de manden werden.
Even snel naar Mobile, Alabama.
Dit wordt leuk.
Voordat we vanavond begonnen...
had mijn vriend Martin een paar mededelingen.
Een van de dingen die hij zei:
‘Als je een geschenk bij je hebt, wacht dan tot na de show.
Ga niet het podium op.
Dat stoort de uitvoering.’
De enige reden waarom hij dat doet...
elke avond...
is vanwege die show in Mobile.
Dit gebeurde er.
Ik vertel het verhaal over die mand, 16 minuten lang.
Ik ben klaar en een vent rent van achteren...
helemaal naar voren.
Hier staan allemaal stoelen.
Maar in Mobile was hier een gangpad.
Dus hij kon zo naar me toe.
Net als Prijzenslag, naar beneden.
En net als vanavond was er ook beveiliging.
Ze zagen hem met die mand, maar niemand hield hem tegen.
Ze dachten: wat aardig.
Ja, wat aardig.
Hij rende naar voren en zette die mand...
op het toneel.
Een beetje waar jij nu zit.
Ik stond hier en hij riep: ‘Fluffy.’
‘Wat is er?’
‘Dit is voor jou.’
‘Dank je wel.’
‘Maak open.’
‘We zitten midden in een show.
Ik vind het heel erg aardig...
maar ik doe het wel na de show.’
‘Kom op, ik wil je gezicht zien.’
‘Is dit wat?
Breng die mand maar even naar de zijkant, naar de beveiligers.
Die nemen je mee naar achteren...
en dan maak ik hem open waar jij bij bent. Is dat wat?’
Maar hij laat zich niet afschepen.
Het probleem is dat ik net dat verhaal over die mand had verteld.
En plotseling is er iemand met een mand.
Ze hebben geen idee dat ik niks met die eendenjager heb.
Dus ik probeer een beetje te schipperen met de situatie.
Maar hij laat zich niet afschepen.
En hij doet iets wat nog nooit iemand uit het publiek heeft gedaan...
in al mijn 19 jaar als comedian.
Hij pikt mijn publiek in en gebruikt het tegen me...
binnen vijf tellen.
Ik had nog nooit zoiets afgrijselijks gezien.
Hij deed alleen dit.
‘Kom op, Fluffy.
We willen je gezicht zien.
We willen je gezicht zien.’
En 2000 mensen zongen met hem mee.
Het was duidelijk dat hij dit niet voor het eerst deed.
Ze gingen zo tekeer...
dat ik mezelf niet meer kon horen.
Dus ik ging door de knieën...
legde de microfoon neer, pakte de mand...
en maakte hem open.
Ik stak mijn hand erin.
Maar geen Mexicaanse frisdrank, Mexicaans snoep of Mexicaanse deken.
Dit was een prof.
Ik haalde er tuingereedschap uit.
Een hark, een speelgoedschep, een speelgoedbladblazer.
‘Dieper, Fluffy. Dieper.’
Een voetbal. ‘Er staat Puerto Rico op.’
‘Ze hadden geen Mexico.’
Een baksteen. ‘Waar is die baksteen voor?’
‘De muur.’
Er was een aanvraag voor Amerikaans staatsburgerschap.
‘Erger dan dit kan gewoon niet.’
‘Dieper.’
Ik had me vergist.
Ik haalde er een doos potloden uit.
Je weet wel, 64 stuks met een puntenslijper.
Er zit een raampje in...
zodat je alle kleuren in de doos kan zien.
Ze waren allemaal bruin...
op een witte in het midden na.
Ik zei: ‘Wat wil je hiermee zeggen?’
Hij keek me aan en zei: ‘Welkom in mijn wereld.’
Het publiek moest zo hard lachen...
daar kan geen grap van mij nog aan tippen.
Dus ik deed alsof de show afgelopen was.
Ik pakte de mand en zei: ‘Dank je wel, Mobile.’
En ik gaf hem een vuile blik. ‘Motherfucker.’
Ik ging naar achteren, naar Martin.
En hij zei: ‘Bro...
je was echt geweldig.’
‘Martin, ze lachen niet om mij.’
‘Waarom dan?’ En ik liet die aanvraag zien.
En hij...
‘Jij bent niet mijn vriend.’
Ik liep naar de kleedkamer, kwaad.
Ik deed de deur dicht.
Ik zette de mand neer.
Ik dacht: wat had ik kunnen doen...
om dat te voorkomen?
Had ik die mand weg moeten zetten?
Had de beveiliging die vent moeten pakken? Met die mand erbij?
Maar elk idee maakte het alleen maar erger.
Dus ik accepteerde het.
Ik ging onder de douche.
Ik kleedde me aan. De beveiliger kwam.
‘Mr Iglesias?’
‘Ja.’ ‘Klaar?’
‘Ja, wacht even.’ Ik pakte mijn rugzak.
Ik deed de deur open: ‘We gaan.’
Hij zag die mand op de stoel staan.
Hij probeerde aardig te zijn.
‘Die draag ik wel.’
‘Ja, neem maar mee.
Je weet nooit wanneer je een aanvraag nodig hebt.’
Hij bracht me via de achterdeur naar een verlaten parkeerterrein...
waar de tourbus stond, helemaal aan het eind.
Een minuut of vier lopen.
Plotseling hoorde ik dit.
Ik zei: ‘Roept hij me nou?’
‘Ik denk het.’
Het was die vent van die mand...
en hij stond naast de bus.
Daar kwam ik niet langs.
Dus ik zei: ‘Man.’ We stonden stil.
‘Zal ik om versterking vragen?’
‘Nee, hij doet geen kwaad.
Het is alleen raar.’
Dus ik probeerde Martin te sms’en.
‘Martin, kom...’ Geen reactie.
Die vent werd moe van het wachten.
Dus hij liep op me af...
maar op een rare manier.
Hij kwam op me af alsof ik een gevaarlijk beest was.
Hij deed zo.
‘Fluffy.’
‘Ik doe je niks.’
En toen hield hij een tirade.
‘Luister, Fluffster.
Ik zal het meteen maar zeggen.
Ik kijk al zeven jaar naar je...
en mijn favoriete grap...
is die van die mand en je vriend G.
Toen ik die voor het eerst hoorde...
kon ik niet lachen...
want ik zat naast zwarte mensen.
Dan ga je niet lachen om een zwarte mop.
Dan krijg je burgerrechten...
en Rosa Parks en zo.
Ik heb op Obama gestemd, maar lachen gaat te ver.
Snap je?
Dus ik naar huis en op internet...
heb ik naar je grap gekeken.
Ik moest zo lachen. Ik zei: “Ik hou van Fluffy’s humor.
Hij dolt zijn vrienden...
en gaat niet geforceerd politiek correct doen.
En zo blijven ze vrienden.
Je hebt respect voor elkaar.”
Ik zei: “Als de Fluffster ooit in Mobile komt...
dan sta ik vooraan in de rij.”
En je kwam. Dus ik zei:
“Kom, we gaan naar de Fluffster.
Maar ik weet iets wat hij leuk zal vinden.
Als hij net zo’n mand krijgt als hij aan G gaf.”
Maar jij kreeg de UPS-mand.’
‘UPS-mand?’
‘Bruin bezorgt beter.’
‘Maar je moest er niet om lachen.
Je werd boos. En dat wilde ik niet, Fluffster.
Je moest lachen.
Ik wil niet dat je denkt...
dat Mobile een nare stad is.
We wilden gewoon wat leuks doen, net als jij met G.
Ik werk meer dan 40 uur per week.
En het geld en de tijd die we in die mand staken...
was uit liefde voor jou.
Je hebt geen idee hoelang ik heb gezocht op internet...
naar zo’n aanvraag...
in het Engels. Ongelofelijk.
Alles is in het Spaans.
Ik heb op Obama gestemd.
Maar het spijt me dat ik je voorstelling heb verstoord.
Het zal nooit meer gebeuren.
Ik wil sorry zeggen...
en ik hoop dat je met me op de foto wilt.
Sorry.’
Ik dacht: wat ben ik een lul.
Ik zei: ‘Sorry is niet nodig.
Ik moet sorry zeggen. Ik pakte het verkeerd op.
Maar zie het door mijn ogen.
Nog nooit heeft iemand mijn publiek ingepikt.’
‘Goed, hè?’ ‘Luister.
Ja, dat was goed.
Sorry dat ik kwaad werd. Dat was voor het eerst.
Het zal echt nooit meer gebeuren.
En ik ga graag met je op de foto.’
‘Zie je wel?
Dat is nou wat ik bedoel.
Mijn vrienden noemden je een bonenvreter.
Maar ik zei: “Nee...
Die bonenvreter deugt.”’
Toen pakte hij zijn camera.
Hij gaf die wegwerpcamera...
aan een 19-jarige beveiliger...
die zoiets nog nooit gezien had.
Dus we gaven hem die camera...
hij zocht naar een app en het scherm.
Die man wilde poseren met zijn arm om mijn schouder.
Hij was wat kleiner dan ik, dus ik stond zo.
Hij had me in een hoofdgreep en ging praten.
‘Luister, Fluffster. Ik zal het je maar zeggen.
Ik heb bewondering voor je.
Ik zal voor je bidden, voor je familie, je vrienden, je succes.
Jij bent een godsgeschenk.
Echt.
In deze tijd maak jij mensen aan het lachen.
Dat hebben we vaker nodig.
Ik wil niet slijmen...
maar als ik zelf een kind zou hebben...
dan moet hij op jou lijken.
Gods zegen.’
‘Luister. Dank je.
Heel erg bedankt.
Makker, als ik iets voor je kan doen...’
‘Niet doen.
Niet doen.
Nooit iets zeggen als je het niet meent.
Alleen een foto.
Nooit iets zeggen als je het niet meent.’
‘Als ik iets voor je kan doen, laat het me dan weten.’
‘Hou die aanvraag tegen.’
Chicago, ik hou van jullie.
Nog een fijne avond.
Deze film is voor al mijn fans.
Jullie maken dit mogelijk. Bedankt.
Ondertiteld door: Maxime van der Glas